Ponderings

RSS

Mijn tien favoriete boeken

image


Via Facebook werd ik door Stef Selfslagh genomineerd om mijn 10 favoriete boeken op te schrijven. Dat was geen gemakkelijke klus, want ik kon er gemakkelijk 20 of 30 opsommen. Daarom hield ik me aan enkele criteria. Van iedere schrijver mocht ik maar één titel vernoemen. Iedereen die me een beetje kent, weet dat ik anders gemakkelijk 5 boeken van Paul Auster in het lijstje opgenomen had. Daarnaast heb ik gekozen voor boeken die me - recent of in het verleden - geraakt hebben. Ik weet niet of ik dezelfde gevoelens nog zou hebben bij een herlezing, maar hier zijn ze dan:

1) The Book of illusions - Paul Auster (Het was moeilijk kiezen. Hier had evengoed Moon Palace kunnen staan, The invention of Solitude, Mr. Vertigo of The Music of Chance. Ik nam uiteindelijk The Book of Illusions omdat Auster meester is in het schrijven van een verhaal in een verhaal en je alle films wil zien die hij beschrijft)

2) Hersenschimmen - Bernlef (Prachtig boek over dementie, zowel inhoudelijk als stilistisch)

3) A short History of nearly everything - Bill Bryson (Ik had vroeger een broertje dood aan alles wat met wetenschappen te maken had. Dit boek wakkerde mijn interesse aan)

4) Short Cuts - Carver (Meesterverteller)

5) House of Sleep - Jonathan Coe (Nog zo’n boek waarvan ik spijt had dat het uit was. Ongelooflijk mooi opgebouwd)

6) The curious incident of the dog in the night-time - Mark Haddon (Prachtig boek over jongen met autisme. Lezen!)

7) What I loved - Siri Hustvedt (Meester in het beschrijven van details. Ik had zin om de kunstwerken uit het boek ook in het echt te bewonderen)

8) Het gouden ei - Tim Krabbé (Wat een verhaal)

9) Les chemins de la liberté - Sartre (Sommige boeken lees je op te vroege leeftijd. Deze trilogie is daar een voorbeeld van. Geen idee wat ik er nu van zou vinden, maar toen was het een van de mooiste boeken die ik las).

10) Het parfum - Patrick Süskind (Aangezien ik een echt geurenmens ben, heeft dit boek een onuitwisbare indruk op me gemaakt).

Sep 7

Het eeuwige dilemma bij het ordenen van de boekenkasten

Mijn man en ik hebben gisteren onze boekenkasten opnieuw geordend. Voor de kast op de bovenste verdieping stonden intussen al een paar stevige Fnac-zakken met boeken die we meegenomen hadden op reis en naar onze tijdelijke woning. Gisterenavond was het ideale moment om orde op zaken te stellen. We rangschikten de boeken associatief (per auteur en per genre) en ik ben tevreden over het resultaat. Enkele bedenkingen: 

- Het Dilemma: bij het ordenen kwam ik heel wat boeken tegen die ik zo graag opnieuw zou willen lezen. Maar dan kwam snel het eeuwige dilemma: is het niet beter om eerst de - al dan niet recent - gekochte boeken te lezen en dan pas beginnen herlezen? En toch. Ik wil zo graag opnieuw dezelfde spanning voelen toen ik Het Gouden Ei las of verwonderd zijn hoe mooi en helder wetenschap kan zijn na het lezen van A Short History of Nearly Everything of bewondering hebben voor een auteur die zo prachtig een roman kan opbouwen als Jonathan Coe in The House of Sleep. En dan heb ik het nog niet over Auster gehad. 

- De Twijfel: Sommige boeken staan intussen al zo lang in de kast en zien er zo vertrouwd uit dat ik het gevoel heb dat ik ze al gelezen heb. Echt, bij heel wat boeken was ik serieus aan het twijfelen. Alleen al daarom ben ik blij met een site als Goodreads, ook al heb ik nog niet alle boeken ingevoerd die ik daadwerkelijk gelezen heb. 

-De Wanhoop: help, ik wil nog zoveel boeken lezen.

Sep 2

Biografie 5: Minnares van het modernisme, het leven van Peggy Guggenheim – Mary V. Dearborn

Wie? Peggy Guggenheim, de legendarische kunstverzamelaar
Waarom gelezen? @rcallewaert raadde me de biografie aan.
Voorkennis? In 2012 verbleven we twee weken in Venetië. Een bezoek aan de Peggy Guggenheim Collectie kon niet ontbreken: mooi museum, prachtige kunstwerken. Na de suggestie van @rcallewaert twijfelde ik niet om een biografie te lezen over de vrouw die een belangrijke stempel heeft gedrukt op de moderne kunst. 
Vertelstijl: Er zijn verschillende biografieën over Peggy Guggenheim. Ik las deze van Mary V. Dearborn (Nederlandse vertaling). Het enige wat me soms ergerde, was het eindeloze namedropping. Dat vertraagde het lezen soms.
Algemeen gevoel: Door de biografie krijg ik het beeld van een vrouw die zich wanhopig los wil maken van haar bekrompen, rijke familie (Solomon Guggenheim is haar oom) en daarin ook slaagt door een zwerversbestaan op te bouwen met een rits (mannelijke) vrienden uit literaire en artistieke kringen in Frankrijk en Groot-Brittannië. Nog een voorbeeld van rebellie: hoewel ze opgegroeid is met de oude meesters, kiest ze voor de moderne kunst, met een nadruk op het surrealisme. Het duurt even voor Peggy Guggenheim weet wat ze wil met haar leven maar dan gaat ze er voluit voor. In 1938 opent ze een galerie voor moderne kunst in Londen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog vlucht ze naar New York waar ze de ophefmakende Art of the Century-galerie opent. Na de tweede Wereldoorlog kiest ze voor Venetië waar ze in haar huis haar indrukwekkende collectie moderne kunst voor het publiek openstelt. Peggy Guggenheim kende een turbulent liefdesleven, dat in deze biografie uitvoerig beschreven wordt. Ze deelde onder meer het bed met Max Ernst, Marcel Duchamp en Samuel Beckett.
Inzichten:
- Geld maakt niet gelukkig en dat besefte Peggy Guggenheim maar al te goed. Mensen dachten door haar achternaam dat ze stinkend rijk was maar ze behoorde tot de armere tak van de familie. Dat vertelde ze echter aan niemand waardoor mensen de indruk kregen dat Peggy Guggenheim heel gierig was. Wat haar dan weer woedend maakte. Desondanks gaf ze tal van mensen een toelage, soms tot in het absurde.
- Door haar eigen wil door te drijven, maakte ze een mooie opmars in de kunstwereld, eerst in Parijs, later in Londen, New York en Venetië.
-Peggy Guggenheim was een autodidact, maar ze liet zich – zeker in het begin - omringen door kenners. Ze hechtte er veel belang aan om de kunstenaars te ontmoeten, te spreken en in hun midden te vertoeven voor ze hun kunstwerken kocht. Soms liet ze zich leiden door haar emoties of lustgevoelens, maar meestal merkte ze toch het talent als een van de eersten op. Pollock is daar een mooi voorbeeld van.
- Boeiend om te zien hoe de kunstenaars met elkaar omgingen. Ik las weinig over afgunst, maar dat ligt misschien aan de biografe.
Conclusie
- Aanrader. Wanneer je niet te lang blijft hangen bij de soms eindeloze opsomming van de mensen die Peggy in haar huis ontvangt, krijg je een boeiend portret van deze legendarische kunstverzamelaar.

Next: Moab is my washpot van Stephen Fry. Ik zag het boek toevallig in mijn boekenkast staan. Fry beschrijft zijn eerste twintig levensjaren. Na 99 pagina’s in de biografie van Wittgenstein heb ik het lezen opgegeven. Ik was tijdens de vakantie te vrolijk om zoveel zwartgalligheid te lezen. Misschien probeer ik het opnieuw tijdens de winter. ;-/

De tentoonstellingen in Museum Dr. Guislain stellen toch nooit teleur. Nog dit weekend #rogerballen met zijn #asylumofthebirds. Ik zag er ook de video van ‘I fink u freeky’ van Die Antwoord. Wie het nog niet kent, googelen maar. Of het museum bezoeken. Ook Ik zie wat jij niet ziet (kunst en autisme) is de moeite.  (bij Museum Dr. Guislain)

De tentoonstellingen in Museum Dr. Guislain stellen toch nooit teleur. Nog dit weekend #rogerballen met zijn #asylumofthebirds. Ik zag er ook de video van ‘I fink u freeky’ van Die Antwoord. Wie het nog niet kent, googelen maar. Of het museum bezoeken. Ook Ik zie wat jij niet ziet (kunst en autisme) is de moeite. (bij Museum Dr. Guislain)

Nog even de rust opzoeken voor de rat race volgende week opnieuw start.  (bij Museum Dr. Guislain)

Nog even de rust opzoeken voor de rat race volgende week opnieuw start. (bij Museum Dr. Guislain)

Dertig nestkastjes in Gent. #gent (bij Prinsenhof Gent)

Dertig nestkastjes in Gent. #gent (bij Prinsenhof Gent)

Ondanks de lof van Hugo Matthysen aan Blankenberge had ik toch heel wat vooroordelen over de kuststad zoals lelijke flatgebouwen, kitscherige strandmeubels en raar volk. Mijn vooringenomenheid is niet helemaal verdwenen, maar we hebben gisteren wel een andere kant van Blankenberge leren kennen namelijk de architectuur en typografie uit de Belle Epoque. Ik had geen idee dat er hier zoveel mooie panden met loggia’s stonden. Tegelijk doet het pijn aan mijn hart wanneer ik zie wat er allemaal verdwenen is. Heeft niemand ooit een vuist op de tafel geslagen om al die mooie gebouwen te redden? Op mijn andere account @urbantypography post ik de volgende dagen enkele van deze parels. Aangezien de beginregel van dit gedicht niet echt ‘urban’ is, post ik het hier maar.
(bij Pier Blankenberge)

Ondanks de lof van Hugo Matthysen aan Blankenberge had ik toch heel wat vooroordelen over de kuststad zoals lelijke flatgebouwen, kitscherige strandmeubels en raar volk. Mijn vooringenomenheid is niet helemaal verdwenen, maar we hebben gisteren wel een andere kant van Blankenberge leren kennen namelijk de architectuur en typografie uit de Belle Epoque. Ik had geen idee dat er hier zoveel mooie panden met loggia’s stonden. Tegelijk doet het pijn aan mijn hart wanneer ik zie wat er allemaal verdwenen is. Heeft niemand ooit een vuist op de tafel geslagen om al die mooie gebouwen te redden? Op mijn andere account @urbantypography post ik de volgende dagen enkele van deze parels. Aangezien de beginregel van dit gedicht niet echt ‘urban’ is, post ik het hier maar.

(bij Pier Blankenberge)

Instant love. #remington #typewriter (bij Belle Epoquecentrum)

Instant love. #remington #typewriter (bij Belle Epoquecentrum)

Mooi glasraam op het dakterras van het Belle Epoque Centrum. #belleepoque #architecture #stainedwindow (bij Belle Epoquecentrum)

Mooi glasraam op het dakterras van het Belle Epoque Centrum. #belleepoque #architecture #stainedwindow (bij Belle Epoquecentrum)

Aug 9
Ik zit nu over de helft van mijn 365 dagenproject over @urbantypography maar ik denk nog vaak met heimwee aan mijn deuren. Zeker wanneer ik in Toscane rondwandel. Dit zijn deuren uit Pisa, Lucca en Pietrasanta.

Ik zit nu over de helft van mijn 365 dagenproject over @urbantypography maar ik denk nog vaak met heimwee aan mijn deuren. Zeker wanneer ik in Toscane rondwandel. Dit zijn deuren uit Pisa, Lucca en Pietrasanta.