Ponderings

RSS
Apr 5
The house of opportunity. Intrigerend. Variaties op hetzelfde thema. Prachtig. (bij BOZAR)

The house of opportunity. Intrigerend. Variaties op hetzelfde thema. Prachtig. (bij BOZAR)

Apr 5
The German. #bozar #borremans (bij BOZAR)

The German. #bozar #borremans (bij BOZAR)

Urban typography - maart 2014

Dit was de maand maart. 

Gisteren gehoord in de cinema. Niet slecht.

(Source: Spotify)

Mijn favoriete geuren

De geur van aarde na een fikse regenbui op een warme zomerdag

Vers gemaaid gras

De geur van de zon op je huid

Langs huizen wandelen en sperziebonen met uien ruiken

De geur van Café noir-koeken

Mijn favoriete parfum ophebben (Angel) en dan gaan zwemmen

Biografie 2: Storyteller, the life of Roald Dahl - Donald Sturrock

Ik geef het toe: ik heb het lezen van biografieën onderschat. In mijn selectie zitten er  weinig die minder dan 500 pagina’s dik zijn. Er is niks mis met lijvige boeken, maar dan mag ik bijvoorbeeld niet tegelijk de klepper ‘Bidden wij voor Owen Meany’, van John Irving lezen. Ik had meermaals het gevoel dat ik in beide boeken niet vooruit kwam. 

Toen ik in beide boeken 300 pagina’s ver zat en besliste om eerst Irving uit te lezen en daarna de biografie van Dahl, verliep het al vlotter.

image

Wie? Roald Dahl, bekende Britse schrijver.



Waarom gelezen? Enkele jaren geleden leerde ik de kinderboeken van Roald Dahl kennen door ze aan mijn twee zonen voor te lezen.

Voorkennis? Dahl ken ik dus van zijn kinderboeken, ook al ben ik ze in mijn jeugd nooit tegengekomen. Vreemd. Daarnaast wist ik dat hij ook boeken voor volwassenen schreef, dat hij niet een van de gemakkelijkste personen was (hij zag alles zwart-wit en hield ervan om mensen te provoceren) en niet gespaard bleef van persoonlijke drama’s. Zo was zijn zoon Theo enkele maanden na de geboorte betrokken bij een verkeersongeval en stierf zijn dochter Olivia toen ze pas zeven was.

Vertelstijl: Vlot geschreven, maar sommige onderdelen vond ik te lang uitgesponnen. Het is boeiend te lezen dat Dahl ooit gevechtspiloot was, ingelijfd werd door de spionagedienst en in de hoogste kringen vertoefde - tot in het Witte Huis –, maar dat kon korter naar mijn eigen bescheiden mening. Misschien vinden andere lezers de hoofdstukken over het schrijverschap en zijn twijfels te lang, terwijl dat voor mij smullen is.



Algemeen gevoel: Veel bewondering voor de schrijver die ondanks alle tegenslagen blijft doorgaan. In het boek wordt een romantisch beeld opgehangen van de schrijver die in zijn hut door niemand gestoord wordt. Het verraste me dat hij pas op heel late leeftijd zijn kinderboeken schreef.

Grappig: Roald Dahl zei ooit tegen Donald Sturrock, zijn biografieschrijver:  “Biografieschrijvers zijn saaie feitenverzamelaars, zonder verbeelding. Hun  boeken zijn even enerverend als het onderwerp waarover ze schrijven. Waarom zou iemand een catalogus van feiten willen lezen wanneer er zoveel goede fictie bestaat. Een bedenksel is altijd interessanter dan de realiteit.”
Zelf schreef Dahl twee autobiografieën - Boy en Going Solo – maar deze zijn met een grove korrel zout te nemen. Er staan heel wat fouten en onwaarheden in, onder meer omdat Roald Dahl een goed verhaal altijd belangrijker vond dan de waarheid.



Inzichten:
- Dahl kon in een vorig leven uitvinder of dokter geweest zijn. Toen zijn zoon Theo enkele maanden na zijn geboorte betrokken was bij een verkeersongeluk en hierdoor hersenschade opliep, bedacht Dahl samen met de ingenieur Stanley Wade en neurochirurg Kenneth Till een ventiel die overvloedig vloeistof uit de hersenen kon verwijderen, de zogenaamde Wade-Dahl-Till ventiel. 
- Heerlijk om de correspondentie tussen Dahl en zijn moeder of zijn uitgevers te lezen. Ik kreeg heimwee naar briefwisseling via de post. In de brieven komen de echte, grote gevoelens naar boven, wat door de digitalisering grotendeels verdwenen is. 
- Soms heb je het naïeve idee dat romans gewoon uit de pen van de schrijver vloeien. Niets is minder waar. Dahl worstelde vaak met zijn manuscripten. Hij deed soms jaren over een boek of moest een manuscript wel zes keer herschrijven voor het goed was.

Next: 
Albert Speer, verstrikt in de waarheid - Gitta Sereny

The Most Honest And Heartbreaking Reason To Leave Your Front Door Unlocked I've Ever Heard

Laat me niet naar een romantische komedie kijken, want dan loop ik gillend weg. Toon me deze video en ik krijg kippenvel. 

London by night. Bloed, zweet en een klein beetje gevloek. #jigsaw #4D

London by night. Bloed, zweet en een klein beetje gevloek. #jigsaw #4D

Feb 3

Urban Typography

Mijn 365dagenproject Urban Typography is nog maar net van start gegaan, maar ik zie nu al tweerichtingsverkeer. 
Deze ochtend postte ik de muurschildering van Cigarettes Marouf, aan het infopunt Sint-Pieters-Gent. Iemand schreef dat ze daar dagelijks passeert, maar het was haar nog nooit opgevallen. Anders naar de stad kijken, dus. 


Tegelijk stuurde Fredo me ook een link door van een prachtige documentaire: Up there. Over het vakmanschap van muurschilderaars: http://vimeo.com/10562000

Biografie 1: Things the grandchildren should know

Things the grandchildren should know van Mark Oliver Everett mag de spits afbijten (zie Het jaar van de biografie: http://mdevrieze.tumblr.com/post/67357846429/2014-jaar-van-de-biografie)

image

Wie? Mark Oliver Everett, beter gekend als Mr E, de zanger van Eels.

Waarom gelezen? Aangeraden door mijn volgers op Twitter

Voorkennis? Ik wist door interviews dat hij op korte tijd zijn naaste familieleden verloren had: eerst zijn vader, gevolgd door zijn zus en zijn moeder. Hoewel ik geen fan ben van Eels, vind ik enkele nummer van hem echte parels zoals Novocaine for the soul, Susan’s House en Your lucky day in Hell.

Vertelstijl: Rechttoe rechtaan. Mr E vertelt zijn verhaal chronologisch, gebruikt geen overbodige details en richt zich meerdere keren tot de lezer, wat ik grappig vond.

Algemeen gevoel: Sterk hoe hij ondanks al het verlies, onheil en tegenslag het positieve blijft zien en zich overeind houdt door in zijn muziek te vluchten. Hij laat zich niet verleiden tot compromissen.

Inzichten: Hoe omgaan met verlies.
Tijdens het lezen heb ik de albums van Eels opnieuw beluisterd. Het was een aangename (her)ontdekking.
Mr E deelt tikken uit aan de fans. Hij vindt het bijvoorbeeld ongehoord dat fans altijd dezelfde muziekstijl verwachten. “If you only like one kind of music, sorry again, but life’s too short. Every record I’ve ever put out has been met with some torrent of angry fan mail because it wasn’t what they expected. If you want what you expect, why not make your own album then?”
Hier pleit ik schuldig. Soms vind ik het spijtig dat bepaalde muziekgroepen een nieuwe weg inslaan (Maar het vorige album was zo goed!) en iets compleet anders doen. Ik zal dit dus niet meer zeggen. Mr E heeft gelijk.

Interessante quote: "I’ve always been fascinated by this concept of making choices in your work, bedause I don’t think in terms of choices. I only feel what is there that is coming out, and it must be real, so there it is. I don’t feel like I have choices, I just do it.”

Aangrijpende paragraaf: "I still have occasional bouts of desperation cheer I geel like there’s no hope. And I hate going to a new doctor or dentist. Not for the usual reasons, though. It’s the part where you fill out the personal form, when I get to: IN CASE OF EMERGENCY, CONTACT:
I don’t know who to put there, and it make me really sad and embarrassed.”

Ik heb geen beschrijving voor deze quote, maar er zit herkenbaarheid in: "One of my favourite pastimes is wondering how much time could pass between the moment I die and when my body is found."

Things the grandchildren should know is een aanrader, ook wanneer je geen fan bent van Eels. Mooi geschreven, ontroerend maar ook grappig, bij momenten.