Ponderings

RSS

Urban typography in Brugge, anyone?

Aangezien jullie zo behulpzaam waren voor mijn zoektocht naar urban typography in Mechelen, herhaal ik nog eens mijn vraag  maar dan voor Brugge. Aangezien het een hit-and-run bezoek wordt aan de stad, wil ik heel gericht foto’s  nemen.

Dus als jullie een parel weten staan/hangen met een mooi, leuk of eigenzinnig lettertype, laat het me dan zeker weten. Ik kijk uit naar jullie reacties. 

Jul 8
Chicks & Types: mooi project van Simone Massoni
http://www.creativebloq.com/computer-arts/alluring-illustration-project-celebrates-best-typography-71412227

Chicks & Types: mooi project van Simone Massoni

http://www.creativebloq.com/computer-arts/alluring-illustration-project-celebrates-best-typography-71412227

Jul 2

Urban Typography in Mechelen, anyone?

Vrijdag heb ik een vergadering in Mechelen. Aangezien ik geen zin heb om gewoon over en weer te rijden, wil ik enkele foto’s nemen voor mijn 365 dagenproject Urban Typography (instagram.com/urbantypography en facebook.com/urbantypography). 

Brouwerij Lamot heb ik al gepubliceerd, Bieren Jacobs in de Stassartstraat staat op mijn verlanglijstje. Weet iemand nog een parel staan in Mechelen? 

image

Lezen met je oren

Er is voor alles een eerste keer. De voorbije weken luisterde ik naar een audioboek, A Spot of Bother van Haddon. Ik zou zelf niet op het idee gekomen zijn, maar mijn man was enthousiast over de boeken van Harry Potter die hij beluistert wanneer hij naar huis rijdt.

image

Hoewel ik het liefst een boek in mijn handen heb (de geur! het papier!), wilde ik het toch eens proberen. Vooraf was ik bang dat ik te veel afgeleid zou worden en verschillende keren op de rewind-knop zou moeten drukken, maar dat bleek niet nodig te zijn.

Het aanbod van audioboeken in de bibliotheek in Gent is eerder beperkt. Ofwel heb ik de boeken al gelezen of zijn ze niet echt mijn meug. Opeens zag ik A Spot of Bother van Mark Haddon liggen. Zijn debuutboek The curious incident of the dog in the night-time is nog altijd een van mijn favoriete boeken (http://mdevrieze.tumblr.com/post/18439353858/meer-lezen-right).

A spot of bother bleek een goede keuze te zijn: een grappig en onderhoudend verhaal in de typische vertelstijl van Haddon. Geen enkel moment was ik afgeleid en ik kon het verhaal  goed volgen, dankzij de mooie stem van Alex Jennings. Ik vrees dat luisteren naar een audioboek  het ecologische denken niet bevordert, want ik wou meer met de auto rijden om het verhaal verder te kunnen beluisteren (wat ik niet gedaan heb hoor).

Zijn er ook nadelen? Voor mij wel. Ik maak geen aantekeningen in mijn boeken, maar fotografeer wel mooie zinnen of passages. Dat kon ik hier logischerwijze niet doen. Maar het nadeel weegt niet op tegen de voordelen. Als jullie nog suggesties hebben voor een audioboek, gooi het maar in de comments. 

Biografie 4: Albert Speer, Verstrikt in de waarheid - Gitta Sereny

image

Wie? Albert Speer, architect van Hitler. 

Waarom gelezen? Ik moet eerlijk toegeven dat ik deze biografie niet zelf op mijn leeslijst geplaatst zou hebben, mocht Lise er niet enthousiast over getweet hebben. Dank je wel, @Liselole, want wat een klepper. Letterlijk en figuurlijk. Niet alleen het dikste boek dat ik dit jaar  gelezen heb - 889 pagina’s - maar ik was ook sterk onder de indruk van de schrijfster. Gitta Sereny heeft acht jaar onderzoek gedaan en jarenlang gesprekken gehad met Speer, zijn vrouw en kinderen en zijn naaste medewerkers. Chapeau. 

Voorkennis? Albert Speer was architect, tijdens de naziperiode werd hij minister van Bewapening en Oorlogsindustrie.  

Vertelstijl: Gitta Sereny behandelt het leven van Albert Speer chronologisch, af en toe verwijst ze naar eerdere of latere gebeurtenissen om bepaalde zaken te duiden. Het boek is boeiend en meeslepend geschreven. Ze vertelt het levensverhaal van Speer aan de hand van anekdotes uit zijn eigen biografieën Erinnerungen en Spandauer Tagebücher, de vele brieven die hij schreef vanuit de gevangenis en haar eigen gesprekken met Speer en de vele mensen uit zijn nabije omgeving. 

Algemeen gevoel: Dit is wat ik van een biografie verwacht: een objectief beeld van de man/vrouw in kwestie. Sommige auteurs laten zich soms meeslepen en schrijven een hagiografie in plaats van een biografie. Gitta Sereny deinst er niet voor terug om meerdere keren haar twijfels door te laten schemeren. Zegt Albert Speer wel de waarheid? De biografie geeft geen definitief antwoord op deze vraag maar dat hoeft ook niet. Acht jaar van haar leven heeft Gitta Sereny gewijd aan haar onderzoek, ze heeft duizenden pagina’s documenten geraadpleegd en met talloze getuigen gesproken. Dankzij de vele gesprekken met Speer is ze erin geslaagd om zijn obsessie met Hitler haarfijn uit de doeken te doen. Het moet een enorme voldoening geven wanneer je iemands leven op zo’n manier kunt doorgronden. 

Conclusie
- Een aanrader, maar dat had je waarschijnlijk zelf ook al tussen de regels gelezen. Laat je niet afschrikken door het aantal pagina’s: Gitta Sereny schrijft heel vlot (het boek is ook goed vertaald). Ik heb telkens zo’n 40 pagina’s gelezen, wat ongeveer op een hoofdstuk neerkwam. Meer miserie kan een mens soms niet aan, zeker wanneer het over de vele miljoenen slachtoffers gaat. 

Brood en Spelen in een nieuw jasje. Opnieuw een stijlvolle clip van Stromae. Ik zou toch graag eens the making of willen zien. 

Klassieke songs uitgebeeld als woningen

Federico Babina doet het opnieuw. Na zijn iconische schilderijen beeldt hij nu klassieke songs uit als gebouwen. 

http://www.dezeen.com/2014/06/16/archimusic-illustration-federico-babina/

image

En toen keek ik toch naar het WK Voetbal

Ik wou eergisteren een blogpost schrijven over het WK Voetbal. Dat het me maar matig kan interesseren. Hoe groot het verschil is met twintig jaar geleden. Ik zat toen in de eerste kandidatuur en zat volop in examentijd. Samen met mijn lief keken we ter ontspanning naar het WK. Voetbal was niet onze favoriete sport maar het was de ideale ontspanning tussen het blokken door. Op mijn kleine zwart-wit tv zagen we vooral veel sneeuw en iedere speler zagen we dubbel. Naast de tv stond een pyramide van colablikjes met de Rode Duivels erop. Ah, die goede oude tijd met Van der Elst, Borkelmans, Scifo en Degryse. Toen was België tenminste nog de underdog. 

Nu de Rode Duivels door iedereen op handen gedragen worden, vrees ik voor de resultaten. Te veel zelfvertrouwen is nooit goed. De underdog, dat is onze favoriete rol. (Tijdens het schrijven van deze blogpost lees ik dat De Bruyne en Origi geblesseerd zijn tijdens het trainen, dus misschien komt de bescheidenheid terug). 

Ik was dus niet van plan om naar het WK te kijken, maar toen ik gisteren tijdens het zappen bij de NOS terechtkwam, bleef ik hangen. Dankzij het rustige commentaar van een zekere Frank en de Nederlanders die de ene mooie goal na de andere maakten. 

En nu heb ik zelfs zin om vanavond naar Engeland-Italië te kijken. Maak dat nu mee.

Ik weet het, het is een klassieker maar ik kan het niet laten. #ceiling #lookingup (bij Ravenstein)

Ik weet het, het is een klassieker maar ik kan het niet laten. #ceiling #lookingup (bij Ravenstein)

Biografie 3: Morrissey - Autobiography

image

Ik was heel benieuwd naar de biografie van Morrissey. Enkele songs hebben - vooral tijdens de tienerjaren - gediend als lijflied.

Wie? Morrissey, zanger van The Smiths en later soloartiest

Waarom gelezen? Tijdens mijn tienerjaren was ik grote fan van The Smiths, later van Morrissey. Flarden songteksten sluimeren nog altijd in mijn achterhoofd. 

Voorkennis? Alles wat in kranten/tijdschriften verschijnt en dat is meestal niet zo’n fraai beeld. Morrissey komt vaak over als een arrogante zak. Dankzij de biografie krijg je de andere kant van het verhaal te lezen. 

Vertelstijl: Af en toe iets te hoogdravend Engels, maar ik ben wel grote fan van zijn cynische toon. Er is geen enkele quote blijven hangen (zijn songteksten zijn veel beter :-)), maar ik heb toch af en toe geglimlacht. 

Geert Simonis pikte 26 quotes uit het boek; voor elke letter van het alfabet een: http://geertsimonis.wordpress.com/2014/03/12/duodi-22-ventose-ccxxii/

Algemeen gevoel: Na het lezen van de autobiografie krijg je een beter beeld van de zanger (zoals zijn onderkoelde, gespannen relatie met de Britse pers), maar ik bleef toch vaak op mijn honger zitten. Ik had bijvoorbeeld graag willen weten welke gebeurtenissen/feiten/dromen aanleiding gaven tot het schrijven van bepaalde nummers. De rechtszaak van Mike Joyce tegen Morrissey en Marr vond ik ook te lang uitgesponnen. Meer dan eens heb ik luidop gezegd: jaja, we weten het al, de rechter heeft onrechtvaardig gehandeld. Zijn leed had hij gemakkelijk in 25 pagina’s kunnen samenvatten. 

Inzichten: 
- Het is aandoenlijk om te lezen hoe Morrissey de plotse aandacht en bewondering voor zijn persoon niet kan vatten. Van nietsnut naar iemand. Hoe hij geleefd wordt en amper weet in welk land hij aan het optreden is. Hoe de Britse pers nooit positief schrijft over hem. Nooit. 
- Misschien naïef van mij om het tegenovergestelde te denken, maar Morrissey volgt iedere keer met argusogen of zijn nieuwe single deze keer wel op nummer 1 zal staan.
- Zijn management sucks. 

 Ik had meer verwacht van deze autobiografie maar al bij al was het toch lezenswaardig.